– Haber: Mizgin Tabu –
Video Linki: https://youtu.be/CPH_ANVqzQk
1999 Marmara Depremi’nde eşini ve iki çocuğunu kaybeden, üç gün enkaz altında kalan ve bir kolu ile bir bacağını kaybeden Asya Koşal, yaşadığı büyük yıkıma rağmen hayata yeniden tutundu. Deprem sonrası örgüyü bir terapiye ve yaşam amacına dönüştüren Koşal, bugün hem üretmeye hem de birçok insana da umut olmaya devam ediyor.
2024 yılında UNESCO ve Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından “Yaşayan İnsan Hazinesi” unvanına layık görülen Koşal, yalnızca üretimiyle değil, yaşam mücadelesiyle de dikkat çekiyor.
Tüm bu süreci ve hayata yeniden başlama hikayesini Ne Haber’e anlatan Koşal, muhabirimiz Mizgin Tabu’nun sorularını yanıtladı.
Sizi Tanıyabilir Miyiz?
1970 yılında Kars’ta doğdum. Kalabalık bir ailede büyüdüm. Çocukluğum zorluklar içinde ama aynı zamanda dayanışmayla geçti. 1979’da ailemle birlikte Gölcük’e taşındık. Oraya alışmak kolay olmadı; hem kültür hem yaşam şartları çok farklıydı. Ailevi nedenlerle okulumu bırakmak zorunda kaldım ve küçük yaşta çalışma hayatına atıldım. O dönem hayatın sorumluluğunu erken yaşta öğrenmek zorunda kaldım.
Hayatınızın Dönüm Noktası Ne Oldu?
1989 yılında evlendim. Bir kızım ve bir oğlum oldu. Hayatımın en büyük kırılma noktası ise 1999 depremi oldu. Oturduğumuz bina saniyeler içinde yıkıldı. Eşimi ve iki çocuğumu kaybettim. Üç gün enkaz altında kaldım. O süreçten sonra bir kolumu ve bir bacağımı da kaybettim. Bir insanın yaşayabileceği en büyük acılardan birini yaşadım. Hayatım o an tamamen değişti.
Deprem Sonrası Süreci Nasıl Yaşadınız?
Hastaneden çıktıktan sonra bir süre kendimi tamamen bıraktım. Yaşadığım kayıpların ağırlığı çok büyüktü. Kıyafet bile giymek istemiyordum. “Kolum yok, bacağım yok, ben neden giyineyim?” diye düşünüyordum. Hayata karşı tamamen isteksizdim. Uzun bir süre ne yapacağımı bilemeden, sadece acımla kaldım.
Hayata Yeniden Tutunma Süreciniz Nasıl Başladı?
Bir yerden başlamam gerekiyordu. Böyle devam edemeyeceğimi fark ettim. Ne yapabilirim diye düşündüm. Çocukluğumdan beri sevdiğim örgüyü tekrar elime aldım. Önce şişle başladım. İlk başta zorlandım ama yapabildiğimi görünce içimde bir umut oluştu. Devam ettikçe kendime güvenim arttı. Yıllar sonra tığ işi de yapabildiğimi fark ettim. Aslında kendimi yeniden keşfettim diyebilirim.
Örgü Sizin İçin Ne İfade Ediyor?
Örgü benim için sadece bir iş değil. İlmek atmak, model çıkarmak, sayı saymak… Bunların hepsi benim için bir terapi oldu. Ruhumu, zihnimi iyileştirdi. Kendimle baş başa kaldığım, kendimi toparladığım bir alan oldu. Her yaptığım üründe biraz daha iyileştiğimi hissettim.
Bugün Neler Üretiyorsunuz?
Bere, atkı, kazak, çanta… Genelde giyim üzerine çalışıyorum. Zamanla kendi tarzımı oluşturdum. Ürünlerim dünyanın birçok yerine gitti. Sipariş üzerine çalışıyorum. Ürünlerimi alanlar bunun sadece bir eşya olmadığını, içinde emek, sabır ve umut olduğunu söylüyor. Bu da beni çok mutlu ediyor ve daha çok üretmek için motive ediyor.
Günlük Hayatta Karşılaştığınız Zorluklar Neler?
Yollar, kaldırımlar, mekânlar… Bizim için çoğu zaman uygun değil. Bazen küçücük bir engel bile hareket etmemi zorlaştırıyor. Kaldırımlardaki bir çıkıntı bile benim için büyük bir sorun olabiliyor. Ama ben bunlara takılıp kalmadım. Üstüne gittim. Mücadele ettim. Hayatın içinde kalmak için elimden geleni yaptım.
Topluma Vermek İstediğiniz Bir Mesaj Var Mı?
Engelli bireyleri görüp “ah vah” diyenler oluyor. Bu bizi yaralıyor. Biz acınacak insanlar değiliz. Bu dünya herkesin. Biraz empati yapılırsa, biraz anlayış gösterilirse her şey çok daha güzel olur. Aslında en büyük ihtiyaç saygı ve anlayış.
Benzer Durumda Olanlara Ne Söylemek İstersiniz?
Evde kalmasınlar. Sosyal olsunlar. Hayata karışsınlar. Herkesin yapabileceği bir şey mutlaka vardır. Bir amaçları olsun. Kendilerine inansınlar. Vazgeçmesinler. Çünkü vazgeçtikleri anda kaybediyorlar. Ama denemeye devam ederlerse mutlaka bir kapı açılıyor.
Son Olarak Neler Söylemek İstersiniz?
Ben vazgeçmedim. Kendime inandım. Kendimi sevdim. Hâlâ da aşkla üretmeye devam ediyorum. Ürettikçe iyileşiyorum, paylaştıkça çoğalıyorum. Bundan sonra da insanlara dokunmaya devam etmek istiyorum.
