Diyarbakır’da iftar çadırları, derinleşen yoksulluğun en çıplak aynası haline geldi. Geçen yıl “Çocuklar merak ediyor” diyerek sıraya girenlerin yerini, bu yıl “Evde tencere kaynamıyor, mecburuz” diyenler aldı.
Diyarbakır’da ramazan ayı her yıl olduğu gibi bu yıl da şehrin meydanlarına kurulan iftar çadırlarıyla başladı. Yüksek enflasyonun ve düşen alım gücünün gölgesinde Dağkapı Meydanı’ndan Bağlar’a kadar uzanan iftar çadırlarının önünde, ekonomi sayfalarındaki enflasyon rakamlarının halkın sofrasındaki karşılığı birikiyor.
Koşuyolu Parkı’nda kurulan çadır sırasındaki yurttaşlarla konuştuğumuzda, yoksulluğun saklanamayacak kadar ağırlaştığını görüyoruz. Sıra bekleyen bir kadının kurduğu cümle, durumun özetini sunuyor: “Eğer bir insanın evinde tenceresi pişmiyorsa, demek ki mecburiyet içerisinde buraya geliyor.” Ses tonu kızgınlıkla değişirken, halkın yoksulluğunun kaynağına işaret eden şu sözler dökülüyor ağzından: “Eğer bir ülkede yoksulluk varsa bilin ki yani üsttekilerin cebi doluyor demektir. Meclise o götürüyor, bu götürüyor. Olan halka oluyor.”
Geçtiğimiz yıllarda kadınların “Çocuklar istedi, heves ettiler” diyerek yoksulluklarını mahcubiyetle gizlemeye çalıştıkları refleksi bu yıl da “Çocuklar için geliyorum” sözlerine bırakıyor. “Geçim koşulları hiç güzel değil, memnun değiliz. Geçim koşulları zor olmasa bugün burada işimiz yok” diyen bir kadın “Bir saat boyunca bu sırada bekliyorsunuz yemek alıp iki kap yemek yiyebilmek için. Her şey çok pahalı, meyve alamıyoruz, burada et yiyebiliyoruz” sözleriyle alım gücü gerçeğini paylaşıyor.
‘50 Lira Yol Parası Çocuğa Yetmiyor’
Çadır sırasında bekleyen emekli ve öğrenci okutan bir yurttaş da geçimin nasıl imkansız hale geldiğini şu sözlerle anlatıyor: “Ev kirası mı vereceksin; su, elektrik, doğal gaz mı? İki tane öğrencim var. Birine günlük 50-100 lira veriyorum, çocuk ‘Baba yetmiyor’ diyor. Haklı, dolmuş parası zaten 25 lira.”
Bu koşullar altında, belediyenin sunduğu iftar hizmeti bir sosyal etkinlik olmaktan çıkıp, evine et girmeyenlerin, mutfak masrafını karşılayamayanların sığınağı haline gelmiş durumda.
Yemek Yetmiyor, Kuyruk Bitmiyor
Başka bir yurttaş da “Dün yemek yetmedi, insanlar geri dönmek zorunda kaldı” diyor. “Ekmek kalmıyor, yaşlılar dışarıda kalıyor, sona kalanlar başkasından artan ekmeği yemek zorunda kaldı” derken, sohbete katılanlar bölgedeki işsizliğin ve ekonomik daralmanın sonucu olarak bu kuyrukların her gün daha da uzadığını belirtiyor.
Sınıfsal Bir Tablo
İftar çadırları, kimi çevrelerce “dayanışma ruhu” veya “maneviyatı” olarak romantize edilse de Diyarbakır’daki manzara bunun tam tersini, sınıfsal bir uçurumu işaret ediyor. İftar çadırları yoksulluğun en somut göstergelerinden biri haline gelirken, iftar çadırı; artık sadece bir yardım noktası değil, yüksek kiraların, ödenemeyen faturaların ve eriyen harçlıkların ortasında halkın en temel ihtiyacı olan beslenmeye ulaşabildiği önemli bir durak. “Çocuklar istiyor” cümlesi artık bir merakı değil, evde olmayan yemeğin boşluğunu doldurma çabasını simgeliyor.
Dört Merkezde İftar Çadırı
Diyarbakır Büyükşehir Belediyesi (DBB) bu yıl da 4 ayrı merkezde iftar çadırı kurdu. Dağkapı Meydanı, Koşuyolu Parkı, Ben û Sen Parkı ile Bağlar ilçesi Tandır Evi Parkı’nda iftar çadırları açılırken, çadırlarda günlük 6 bin 500 kişiye dört çeşit yemekten oluşan iftar menüsü sunuluyor. DBB kapsamında yemek çıkaran Aşxane, ramazan ayı süresince iftar çadırlarına yönelik yemek yaptığı için halk lokantalarını kapalı tutuluyor.
Kaynak: Evrensel
